Reklamacja nie tylko na podstawie paragonu.

6
24336

Większość przedsiębiorców w relacjach z konsumentem podkreśla konieczność przedstawienia paragonu w przypadku reklamacji. Takie żądanie przedsiębiorcy jest bzdurą nieznajdującą uzasadnienia w przepisach prawa. Nieistotne jest tutaj, czy konsument w momencie kupna zgodzi się na takie postanowienie (zawarte np. w regulaminie).

Odpowiadając na pytanie czy do reklamowania towaru konieczny jest paragon pamiętajmy, że podstawą reklamacji może być każdy dowód uprzedniego zawarcia transakcji ze sprzedawcą, a więc wydruk historii operacji ze strony naszego banku, zeznania świadków, a nawet samo oświadczenie kupującego. Warto więc płacić za zakupy kartą, ponieważ nawet przy zgubieniu paragonu bez problemu odnajdziemy w historii operacji wystarczające uprawdopodobnienie okoliczności dokonania przez nas zakupu u konkretnego przedsiębiorcy na określoną kwotę.

Podstawą prawną powyższych twierdzeń jest art. 556 i n. Kodeksu cywilnego (dla umów zawartych od dnia 25.12.2014 r.) oraz Ustawa o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej (dla umów zawartych przed dniem 25.12.2014 r.). Popularnie nazywana reklamacja to nic innego jak roszczenie z tytułu rękojmi dla umów zawartych od dnia 25.12.2014 r.) lub roszczenie z tytułu niezgodności towaru z umową (dla umów zawartych przed dniem 25.12.2014 r.).

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny

Art. 556. Sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę fizyczną lub prawną (rękojmia).

Art. 556[1]. § 1. Wada fizyczna polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. W szczególności rzecz sprzedana jest niezgodna z umową, jeżeli:
1) nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia;
2) nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym przedstawiając próbkę lub wzór;
3) nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy zawarciu umowy, a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej przeznaczenia;
4) została kupującemu wydana w stanie niezupełnym.
§ 2. Jeżeli kupującym jest konsument, na równi z zapewnieniem sprzedawcy traktuje się publiczne zapewnienia producenta (…).
§ 3. Rzecz sprzedana ma wadę fizyczną także w razie nieprawidłowego jej zamontowania i uruchomienia, jeżeli czynności te zostały wykonane przez sprzedawcę lub osobę trzecią, za którą sprzedawca ponosi odpowiedzialność, albo przez kupującego, który postąpił według instrukcji otrzymanej od sprzedawcy. (…)

Art. 558. § 1. (20) Strony mogą odpowiedzialność z tytułu rękojmi rozszerzyć, ograniczyć lub wyłączyć. Jeżeli kupującym jest konsument, ograniczenie lub wyłączenie odpowiedzialności z tytułu rękojmi jest dopuszczalne tylko w przypadkach określonych w przepisach szczególnych. (…)

Ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego.

Art. 8. 1. Jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, kupujący może żądać doprowadzenia go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy, chyba że naprawa albo wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów. (…)

Art. 11. Uprawnień unormowanych w niniejszej ustawie nie można wyłączyć ani ograniczyć w drodze umowy zawartej przed zawiadomieniem sprzedawcy o niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową. W szczególności nie można tego dokonać przez oświadczenie kupującego, że wie o wszelkich niezgodnościach towaru z umową.

Żądanie przez sprzedawcę paragonu jako podstawy rozpatrzenia roszczenia z tytułu niezgodności towaru z umową byłoby właśnie próbą ograniczenia uprawnień konsumenta wynikających z ww. regulacji. Tym samym zgodnie z art. 558 § 1 k.c. oraz art. 11 Ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej, postanowienie takie może być śmiało uznane za klauzulę niedozwoloną.

Co jednak, gdy sprzedawca uważa, że zgodziliśmy się na jego warunki przez sam fakt dokonania zakupu lub zaakceptowanie regulaminu jego sklepu? Wystarczy powołać się na art. 385 ze znaczkiem 1 Kodeksu cywilnego, który przesądza o niewiążącym charakterze klauzul niedozwolonych.

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny

Art. 385(1). § 1. Postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.
§ 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie.
§ 3. Nie uzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.
§ 4. Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.

W przypadku opornych sprzedawców warto postraszyć ich skierowaniem pozwu do Sądu ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie o uznanie klauzuli za niedozwoloną. Koszt przegranej sprawy dla przedsiębiorcy to co najmniej 1000 zł. Klauzule dotyczące paragonów widnieją już w Rejestrze UOKiK.

Rejestr klauzul niedozwolonych UOKiK

Numer wpisu: 4242
„Podstawą przyjęcia reklamacji jest dowód zakupu towaru (paragon fiskalny lub faktura VAT)”

Numer wpisu: 4133
„Z towarem należy zwrócić paragon zakupu, jeżeli został wystawiony. Klient przed wysyłką towaru musi powiadomić za pomocą email oraz telefonicznie pracownika BHPEX o fakcie nadania przesyłki. Brak powiadomienia może oznaczać nie odebranie przesyłki”

Numer wpisu: 2685
„Do reklamowanego lub zwracanego produktu konieczne jest dołączenie paragonu”

Numer wpisu: 585
„Wszelkie zwroty mogą nastąpić z uwagi na fakt posiadania kasy fiskalnej wyłącznie po zwrocie paragonu fiskalnego”

Warto też powiadomić o takich praktykach miejskiego rzecznika konsumentów wnosząc o to, żeby zwrócił się z żądaniem przedstawienia wyjaśnień przez przedsiębiorcę. Przedsiębiorca, który nie ustosunkuje się do uwag rzecznika popełnia wykroczenie zagrożone grzywną w wysokości co najmniej 2000 zł.

Ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

Art. 42. 1. Do zadań rzecznika konsumentów w szczególności należy: (…)
3)    występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów; (…)
4. Przedsiębiorca, do którego zwrócił się rzecznik konsumentów, działając na podstawie ust. 1 pkt 3, jest obowiązany udzielić rzecznikowi wyjaśnień i informacji będących przedmiotem wystąpienia oraz ustosunkować się do uwag i opinii rzecznika.
(…)
Art. 114. 1. Kto, wbrew przepisowi art. 42 ust. 4, narusza obowiązek udzielenia rzecznikowi konsumentów wyjaśnień i informacji będących przedmiotem wystąpienia rzecznika lub obowiązek ustosunkowania się do uwag i opinii rzecznika, podlega karze grzywny, nie mniejszej niż 2.000 zł.

6 KOMENTARZE

  1. Sporo jest aplikacji które pozwalają na zapisanie paragonu w telefonie czy tablecie. Najprościej to zrobić zdjęcie i pokazać sprzedawcy.

    • Tak, to też bardzo dobry pomysł, natomiast artykuł jest dla tych, którym już nic innego nie pozostało bo nie zadbali o kopię paragonu 🙂

  2. Witam
    Czy klient musi podać konkretna date zakupu np: obuwia , a co jeśli klient nie pamięta daty zakupu ,( konkretny dzień ) i nie posiada żadnego dowodu zakupu tylko jest świadek ???? Czy mamy obowiązek jako sprzedawca sklepu przyjąć reklamacje ????

  3. A co jeśli sprzedający po sprawdzeniu czy w danym dniu wskazanym przez kupującego nie było sprzedaży danej rzeczy, równie dobrze mógł dokonać zakupu gdzie indziej i co wtedy?? Brak paragonu, źle wskazany czas zakupu więc skąd sprzedający może być pewny, że nie zostanie oszukany??? A przeglądanie nie wiadomo jakiego czasu zakupu jest długotrwałe. Jeśli można proszę o odpowiedź

ZOSTAW ODPOWIEDŹ